จวบจนตอนนี้ที่อายุเกือบจะยี่สิบห้าปี ผมค้นพบว่าสิ่งที่น่าประหลาดใจที่สุดในตัวของผมคือความ "โลเล"
ซึ่งมันไม่ได้น่าประทับใจเท่าไหร่นัก แถมยังออกจะน่ารำคาญ จนบางทีผมอยากจะตายจากความโลเลนี้ให้พ้นๆไป
และซึ่งหากผมหลุดพ้นจากมันได้ ก่อนหน้านี้ไม่นาน ผมคงไม่ต้องพบกับความรู้สึกผิดเช่นนี้

รู้สึกผิดกับตัวเอง รู้สึกผิดกับความรู้สึกตัวเอง

ว่ากันว่า อันสันดานคนเรานั้นเปลี่ยนกันยาก ก็คงต้องยอมรับและทำใจ ผมไม่คิดว่าผมจะสามารถหนีสันดานโลเลของผมไปได้
น่าแปลกที่มนุษย์ต้องเกิดมามีความคิดความรู้สึกโดยที่มีสัญชาติญาณควบคุมความคิดหรือความรู้สึกนั้นอีกทีหนึ่ง
ผมเข้าใจว่าการที่มนุษย์เห็นแก่ตัว มีต้นเหตุมาจากสัญชาติญาณ พูดง่ายๆคือการที่เราจะต้องเอาตัวรอด มันเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของการเป็นสัตว์
ขอโทษ  แต่หวังว่าคุณสามารถยอมรับตัวเองได้ว่าเป็นสัตว์ ถึงแม้คุณจะไม่ได้เดินสี่ขา หรือมีหาง หรือใช้ลิ้นรับกลิ่น

กระนั้นก็ตาม... ผมไม่มั่นใจนักว่าความโลเล มันช่วยให้ผมเอาตัวรอดบนโลกใบนี้ได้อย่างไร ยิ่งกว่านั้น มันทำให้ผมสมเพศตัวเองจนแทบอาเจียร

หรือบางทีมันจะไม่ใช่สัญชาติญาณ  !
มันอาจจะเป็นสิ่งที่เกิดคู่มากับตัวผม โดยที่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเรียกมันว่าอย่างไร ถึงจะคู่ควรกับความโลเลนี้ดี

ทุกวันนี้ผมติดสินใจเลือกอะไรไม่ได้ เหมือนผมไม่ได้กำหนดชีวิตของตัวเอง
หรือผมไม่ได้มีชีวิตเป็นของตัวเองตั้งแต่แรกแล้ว ?

ผมเริ่มโลเลอีกแล้วสิ...