ระยะทางหลายกิโลเมตรยามเช้า แม้จะซึมด้วยอาการง่วงหาวนอน แต่ก็เป็นช่วงเวลาสิบห้านาทีที่อยู่ในความทรงจำตลอดมา ทุกๆเช้า ไม่เว้นเสาร์อาทิตย์ ตลอดหลายสิบปี ผมต้องนั่งรถไปโรงเรียน (หรือเรียนพิเศษ) ถ้าไม่ใช่พ่อก็แม่เป็นผู้ไปส่งทุกๆวัน ผมไม่ค่อยได้ไปโรงเรียนด้วยตัวเอง ถึงกระนั้นก็ตามด้วยการพิจารณาจากเวลาตื่นนอน และออกจากบ้านแล้ว หากโดยสารรถประจำทางคงไม่ทันการ

บนรถ ผมได้ฟังเพลงเก่าๆอย่างสุนทราภรณ์ เยื่อไม้ หรือเพลงภาษาอังกฤษที่ตอนนั้นผมฟังไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่นิดเดียว เพลงอย่าง Fly me to the moon หรือ Some where over the rainbow เรียกความทรงจำก่อนเคารพธงชาติได้เสมอ
ผมกลายเป็นพวกที่ฟังเพลงเก่าได้อย่างไม่ระคายหู ถึงแม้จะไม่รู้จักคนร้อง เช่น บรรดาท่านนักร้องของสุนทราภรณ์ ผมก็ไม่ทราบชื่อซักคน แต่ชื่อเพลงยังจำได้บ้าง บางเพลงไม่รู้จักชื่อแต่จำเนื้อร้องหรือดนตรีได้ดี
คุณนันทิดา แก้วบัวสาย กลายเป็นนักร้องอันดับต้นๆที่คิดถึง ตอนนั้นจำได้ว่าเป็นผู้หญิงที่สวยมาก แต่ตอนนี้จำหน้าไม่ได้ซะแล้ว

บางวันได้ฟังเพลง Classical แบบเปียนโน หรือไวโอลีน บางวันเป็น The Beetle หรือ ABBA
บางวันได้ฟังเสียงของ Frank Sinata ที่ตอนนั้นไม่รู้ว่าเป็นใคร พึ่งจะมารู้ก็ตอนหลังๆที่เข้าไปฟังเพลง Streaming ตามเวปนั่นเอง

ตอนนี้หลายๆครั้งที่ผมไรท์ CD ขึ้นไปฟังบนรถ มันก็น่าประหลาดใจทีเดียว เวลาที่ผมฟังเพลง Orcrestra หรือ Symphony เวลาขับรถ คนที่นั่งไปด้วยมักจะแสดงอาการปวดประสาท หรือไม่ก็หลับไปเลย

การที่ได้ฟังเพลงสากลตั้งแต่เด็ก ทำให้ผมเลือกที่จะฟังเพลงสากลมากกว่าเพลงไทย บางทีด้วยการที่ฟังไม่รู้เรื่องแล้วรู้สึกไพเราะกว่า
สมัยที่ได้ดู Mtv ครั้งแรก ยังมีวงที่ชอบมากมาย และยังชอบมาจนทุกวันนี้อย่าง Oasis, Greenday, The Wallflowers หรือเก่าไปอีกหน่อยอย่าง Pet Shop Boy
ช่วงหลังมานี้มีอีก 2 นักร้องที่ชอบเสียงร้องเป็นพิเศษ คือ Norah Jones กับ Michel Bubel (ที่พึ่งรู้จักจากโฆษณาตอนมาเปิดคอนเสริทเมืองไทย หลายปีที่แล้ว)

ผมไม่ได้มีอารมณ์ศิลปินอะไรนัก ไม่ได้ล่องลอยไปกับเพลง แค่เพลิดเพลินไปกับเสียงเครื่องดนตรี เสียงต่ำๆของเบส กับเสียงสูงๆของไวโอลีน ผมชอบสองชิ้นนี้
เสียดาย... ผมน่าจะหัดเล่นไวโอลีนกับพ่อ ผมรู้มาว่าพ่อเคยเล่นไวโอลีน ถึงแม้ตลอดชีวิตที่ผ่านมาผมจะยังไม่เคยเห็นพ่อเล่นกับตา แต่ที่ห้องเก็บของที่บ้านยังมีไวโอลีนเก่าๆอยู่คันหนึ่ง (ซึ่งตอนนี้มันไม่เสียงซะแล้ว) ไม่ได้หัวสูงอะไรนักหนา เพียงแต่รู้สึกชอบเสียงของมัน ทั้งๆที่รู้ว่าถ้าเล่นเองคงไม่เพราะเหมือนที่ฟังๆมาก็ตาม อยากเล่นเป็นบ้าง ซักนิดก็ยังดี

ผมไม่ใช่พวกที่ชอบ bring back memory เวลาฟังเพลง แค่อยากจะรู้สึกว่าเพลงมันเพราะ แต่ก็รู้ว่าทำไม่ได้ คนเรามันความทรงจำดีกว่าที่คิด (โดยเฉพาะเรื่องที่ไม่อยากจะจำ)
เพลงเดียวทำให้ย้อนคิดอะไรได้มากมายเกินไป

...ผมคิดแบบนั้น