บางทีบางครั้ง วันเวลาอันแสนหวานชวนย้อนคำนึงถึงอดีต ในวันที่อากาศร้อนๆเราพาร่ายกายพลิกไปพลิกมาแล้วคิดถึงวันเวลาที่ผ่านเลยมา(นานพอดู) วันไหนคืนไหนคิดถึงเรื่องผิดพลาดก็อยากกลับไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง บางคืนคิดถึงเรื่องรื่นรมย์ก็อยากพาตัวเองกลับสู่บรรยากาศสุขสันต์ หรืออีกหนึ่งคืนได้หวนคิดถึงปัจจุบันที่ห่วยแตกก็ยังต้องกลับไปเกี่ยวพันกับการเริ่มต้นชีวิตบัดซบนี้ในอดีตอีกหาจะหลีกเลี่ยงไม่ได้

ทุกค่ำคืนผ่านไปโดยแทบจะไม่ต้องกล่าวถึงวันพรุ่งนี้หรืออนาคต ทุกหลับยังย่ำหัวใจตนเองให้บอบช้ำกับอดีต ซ้ำอากาศที่ร้อนสะอิดสะเอียนยังบั่นทอนเวลานอนไปอีกมากโข

บางครั้งคราก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าความทรงจำของเรานี้มีไว้เพื่อจดจำ หรือมีไว้เพื่อตอกย้ำกันแน่ ฤ ?

เป็นที่ยอมรับกันว่าอดีตเป็นสิ่งที่กลับไปแก้ไขไม่ได้ ความผิดพลาดที่อยากจะเริ่มใหม่อีกครั้งมันไม่สายเกินไปหรือ ทำไมยังพร้อมใจแบกมันไว้จนทุกชั่ววัน หลายเรื่องที่อยากจะให้ลืม ไม่เห็นจะมีใครลืม ไม่รู้ว่าจะจดจำมันเป็นบทเรียน หรือจะจดจำมันเพื่อฆ่าความเป็นคนของเรา มันแทบไม่มีความแตกต่างกัน เพราะทุกนาทีที่ย้อนอดีตไป ได้ลดเวลาแห่งอนาคตไปเท่าๆกัน

หลายชีวิตยินยอมพร้อมใจจะแดกดันตัวเองกับการเล่าเรื่องน่าเศร้าโศก (ที่ไม่เห็นจะน่าสนใจ) อาจเพราะเพียงต้องการคำปลอบปะโลมจอมปลอมให้จิตใจดีขึ้น หรืออาจเพียงเพราะอยากสนองตัญหานิยมความเจ็บช้ำ หรืออาจะเพียงแค่ต้องการบอกใครต่อใครว่าตนเองนั้นโง่เพียงใด

หลายชีวิตที่ไม่ใช่ใคร บางทีเราเห็นมันๆทุกวันในกระจกเงา

บางทีอดีตเป็นเรื่องที่อาจจะหลีกหนีไม่พ้น ไม่ว่าจะคิดล้ำหน้าไปไกลเพียงใด สุดท้ายทุกเรื่องราวก็พลันหันมาบรรจบกับอดีตทุกเรื่องไป เพราะเป็นที่มา เป็นต้นกำเนิด เป็นจุดเริ่ม บางทีเราอาจจะหลบจากความบัดซบของตัวเองไปไหนไม่ได้ เพราะเราเลือกที่จะสละอดีตไปไม่ได้ หรือบางครั้งคนอื่นก็ไม่เลือกที่จะสละอดีตของเรา

ความเจ็บปวดจากการทรยศความรู้สึกตัวเองอาจไม่เพียงพอ บางบุคคลท่านอาจช่วย(เสือก)จอกย้ำและนำพาอดีตของเราอีก ไม่รู้ว่าเพราะหวังดี(เกินไป) หรือสะใจที่ได้เหยียบความรู้สึกคนอื่น อดีตมากมายกลายเป็นอำนาจ และอาวุธของใครบางคนที่จะใช้เสียบแทงผู้อื่น มันมีพลังเพียงพอจะฆ่าใครซักคน หรือทำให้ประสาทเสียได้ตลอดชีวิต

หรืออย่างนี้เองทำให้มนุษย์ไม่เลือกที่จะลืมอดีต เพราะมันมีประโยชน์ในการฆ่าผู้อื่นงั้นหรือ ?

บางครั้งที่มีคนถามว่าทำไมไม่ลืม หรือจะลืมได้ไหม หลายคำถามอีกมากมายที่หลุดจากปาก (หรือนิ้วมือ) โดยไม่ใช้เวลาเพียงซักวินาทีคิดว่า แล้วถ้าเป็นตัวท่านเองจะลืมได้หรือไร โดยไม่ได้เป็นอัลไซเมอร์ หรือความจำเสื่อม จะมีเรื่องราวอันใดที่มนุษย์เราสามารถลืมได้อย่างหมดจด

ไม่มี แน่นอน... ไม่มี

คงไม่มีคำตอบใดที่จะยกมาอ้างได้มีน้ำหนักพอว่าทำไมมนุษย์มักจดจำและหวนคิดถึงอดีต ที่ไม่ว่าจะแสนสุข หรือทุกข์ทน จะเลว จะดี จะเป็นอดีตของเราเอง หรือเป็นอดีตของผู้อื่น (และบางทีเรียกมันว่าประวัติศาสตร์)

บางทีนะครับ บางที... ทุกอย่างมันอาจจะเกิดจากต้นกำเนิดของอดีต

จุดเริ่มต้นที่ว่า เราเกิดมาทำห่าอะไรบนโลกใบนี้ ?

นี่ก็เป็นอีกหนึ่งอดีตของผมเช่นกัน
เพียงแต่ถ้าตัดเรื่องราวที่เกี่ยวข้องทั้งหมดออกไป มันก็เป็นแค่เพลง เพลงที่เคยฟังในอดีต

... เท่านั้นเอง (จริงๆ)