ไม่ว่าจะเป็นพระอาทิตย์ เป็นโลก หรือเป็นตัวเรา ที่เรานั้นเองคิดไปเองว่าเป็นจุดศูนย์กลางของจักรวาล เป็นศูนย์รวมของทุกสิ่ง เป็นใจกลางของจุดสนใจ (ของตัวเราเอง)
หลายคราวที่หลงลืมไป เอาแต่คิดว่าอันตัวเราและแค่สิ่งที่เราเห็นเท่านั้น ที่กำลังไหลเอื่อยไปตามกระแสการเวลา กลับแต่ทุกสิ่งที่ถูกบดบังด้วยความไม่จดจำกำลังติดตามหรือนำหน้าเราไปเช่นกัน
ผู้คนมิได้หยุดนิ่ง พืชไม้ยังเติบโต หยาดฝนยังลงเม็ดโปรยปราย พระอาทิตย์ยังหมุนวนและดับความร้อนแรงของตัวเองทีละน้อย จนถึงเวลาที่เราได้ตระหนักว่าแสงสว่างได้หมดไปจากท้องฟ้าเสียแล้ว

ในความรู้สึกสับสน ท่ามกลางฝูงชนมากมาย ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ยืนอยู่ผู้เดียวบนพื้นโลกแต่ความเดียวดายยังกัดกินสติสัมปชันญะ บั่นทอนความแข็งแกร่งของจิตใจลงทีละน้อย
เมื่อหลุดพ้นขอบเขตของความอดทน เราคงอยากหลบหนีความเดียวดายนั้นไปให้พ้น... ทั้งๆที่รู้ดีอยู่ว่าไม่ง่าย ถ้าทำได้ ก็คงไม่รอจนถึงเวลาเช่นนี้

" Just a castaway, An island lost at sea
Another lonely day, With no one here but me
More loneliness, Than any man could bear
Rescue me before I fall into despair "

" I'll send an SOS to the world, I hope that someone gets my message in a bottle. "

หลังพยายามกดตัวเองให้จมสู่ความรู้สึก เวลามากมายใช้ไปกับโลกส่วนตัว หลงไปความมืดมนในจิตใจ ไม่ก้าวย่างออกมาสู่โลกภายนอก
ไม่ใช่เพราะออกไม่ได้ แต่ไม่ยอมก้าวออกมา คิดเองเสมอว่าโดดเดี่ยว เจ็บปวด ไม่ได้สนใจโลกภายนอก

กลายเป็นพฤติกรรม และลักษณะนิสัยที่กีดกันตัวเองออกจากผู้อื่น

ยิ่งรู้สึกแปลกแยก ยิ่งรู้สึกดี อาจจะเป็นแค่ความสะใจที่ไม่เหมือนใคร แต่ในบางช่วงเวลา ยังต้องรำพึงรำพันกับตัวเองว่าทำไมถึงรู้สึกเดียวดายนัก

" A year has passed since I wrote my note. But I should have known this right from the start
Only hope can keep me together, Love can mend your life. But love can break your heart

Walked out this morning, Don't believe what I saw.
A hundred billion bottles washed up on the shore.
Seems I'm not alone at being alone.
A hundred billion casatways looking for a home "

การอยู่กับตัวเองในโลกแห่งความคิดนานเกินไป ทำให้สิ่งแวดล้อมรอบกายเป็นสิ่งน่าฉงน ทันทีที่ตื่นจากความเพ้อฝัน โลกก็เปลี่ยนไปเป็นคนละมุมมอง

ผมพบกับคนที่ทนทรมานกับความเป็นจริง มันเสียดแทงความรู้สึก ผมหลอกตัวเองมาตลอดว่ามีทุกข์ กลับแต่ผมได้พบว่าผมอาจจะเป็นคนที่มีความสุขมากมายเหลือเฟือ
บางทีมันน่าแปลกใจกับการที่ได้พบคนอีกคน คนที่กำลังสะท้อนความคิดของเรา เป็นในสิ่งที่เรากำลังคิด ต่างกันเพียงที่เรากำลังคิดว่าเราเป็น แต่เขากำลังเป็นในสิ่งที่เราคิด
ทุกความเจ็บปวดที่เป็นรู้สึกได้จริง ไม่ใช่อุปทาน เสียงที่เจ็บปวดมันบีบหัวใจจนแทบจะไม่สามารถกลั้นน้ำตา ทุกครั้งที่ได้ยิน

หากจะมีความสุขอันใดที่จะแบ่งปันให้ได้ แม้จะเป็นอัตราส่วนที่มากมาย แลกกับรอยยิ้มเพียงไม่กี่นาที ผมก็อยากจะทำ ทุกถ้อยคำผมก็พร้อมที่จะรับฟัง
มันคงจะเป็นความเห็นแก่ตัวของผมที่อยากให้คุณมีชีวิตอยู่ต่อไป แม้รู้ว่าต้องทนทรมานมากมาย เจ็บปวดแสนสาหัส

แต่อยากให้รู้ว่า คุณไม่ใช่คนที่ใครก็ไม่ต้องการหรอกครับ