บางที... ผมก็คิดว่า ผมขาดความสุขของชีวิตวัยเด็กไป

ผมอาจจะพึ่งคิดได้ หรือบางทีผมก็รู้สึกตัวช้าไปนิด หลังจากที่ค้นพบตัวเองกำลังวิ่งตามความสุขของวัยเด็กตอนอายุยี่สิบสี่
การได้ไปว่ายน้ำเล่น ก่อกองทราย ที่ชายทะเลในหน้าร้อนหรือการท่องเที่ยวต่างประเทศตอนปิดเทอมกับครอบครัว ผมไม่คิดว่ามันเป็นความสุขของวัยเด็ก
ผมยังถวิลหาการเล่นซน ที่มักพบเห็นในเด็กๆทั่วไปๆ บวกกับความรับผิดชอบที่ต่ำกว่ามาตรฐานชายไทย แถมยังสมาธิสั้น ถูกรบกวนได้ง่ายต่อสิ่งรอบตัวทุกประเภท
เพ้อเจ้อ... เพ้อฝัน... เลื่อยลอย...

ผมไม่ได้โทษการเลี้ยงดูของครอบครัวของผม แต่ก็อยากจะขอน้อยใจซักนิดกับชีวิตของตัวเอง
นักวิทยาศาสตร์บางคนบอกว่าลักษณธนิสัยของคน ถูกกำหนดมาจากยีนกรรมพันธุ์ก่อนที่คนอย่างเราจะลืมตาเห็นภาพแรกของชีวิต
การเลี้ยงดูเป็นผลกระทบส่วนน้อยต่อลักษณะนิสัย ซึ่งผมก็เห็นด้วย บางที ผมอาจจะเป็นยีนที่บกพร่อง หรือยีนที่ผสมกันอย่างผิดส่วน

ผมของกล่าวไว้ตรงนี้ได้เลย การสุ่มจากยีนพูลครั้งนั้นเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว มันห่วยสิ้นดี
และผมมั่นใจ...

...ว่ามันทำให้ผมพูดน้อย และเป็นโรคแพ้ทางผู้หญิง