หลายครั้งคราที่สายตาแลพบแต่ความซ้ำซกจำเจของชีวิต รูปแบบเดิมๆของเรื่องราวประจำวันที่มักหมุนไปตามเข็มนาฬิกาที่เกิดขึ้นจนแทบจะคาดเดาได้ กระแสของผู้คนที่ไหลเวียนไปเหมือนน้ำในท่อต่อเป็นเป็นวงกลม ไหลวนกลับมาที่เดิมๆทุกวันๆ
       หนึ่งคนนั่งคิดบนเตียงนอนว่าชีวิตจะอยู่อย่างไรต่อไป เขาพบว่าตัวเองเป็นคนรักชีวิตไม่มีสีสันโดยสันดาน แต่อีกหนึ่งวูบของความคิด เขากำลังสงสัยว่าเขากำลังคิดเป็นเองหรือไม่ว่าชีวิคของตนนั้นชอบความสงบ บางทีเขาอาจจะเป็นโรคต่อต้านสังคมรูปแบบหนึ่งที่คิดว่าตัวเขาเองหลงไหลในการที่ไม่ต้องสู้กับสังคม ทั้งที่โดยแท้แล้ว ความทะเยอทะยานไม่แพ้ผู้ใด

       ตัวเขาไม่เคยไปเที่ยวเขาปีนภู ด้วยเหตุอ้างว่าไม่ชอบลำบาก โดยส่วนตัวแล้วชอบนอนอยู่ห้อง หรือนั่งเล่นคอมเงียบๆได้ทั้งวัน ทั้งๆที่ร่างกายอาจจะกำลังแสวงหาการพจญภัย และสมองได้แต่คิดไปว่า ไม่ชอบ ไม่ชอบ และไม่ชอบ
       บางทีอาจจะเป็นเพราะการปลูกฝังเลี้ยงดู ไม่ใช่จากครอบครัว แต่จากสังคมโลกในปัจจุบันที่ทุกชีวิตต้องเติบโต มีหน้ามีตา ร่ำรวย ที่ทำให้สะเก็ดความคิดยังคิดถึงการต่อสู้ดิ้นรนในโลกสมัยใหม่อยู่บ้าง หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะค่านิยมใหม่ๆสำหรับการอยู่อย่างพอเพียง และรักความสงบ

       การเรียนรู้ใหม่ๆ เป็นเพียงความรู้ใหม่ๆ ไม่มีความน่าสนใจ เพียงแต่ได้รู้เพิ่มมากขึ้น มากขึ้น เขาเองไม่เข้าใจว่าตนเองต้องเรียนรู้มากขึ้นเพียงไร หรือเพราะอะไร อาจเพราะเขาเป็นคนใฝ่รู้ หรือเพราะเกรงว่าจะก้าวหน้าต่อไปไม่ได้ถ้ารู้น้อยกว่าคนอื่นๆ เขาคิดว่าไม่ต้องการที่จะโดดเด่น แต่ในใจกลับถวิลหาการเป็นผู้นำเป็นระยะ

นั่งบนเตียงนอนได้ระยะหนึ่ง เขากำลังสงสัยกับตัวเอง...

เป็นเช่นนั้น...
คิดว่าเป็นเช่นนั้น...
หรือว่าถูกสอนมาให้คิดเช่นนั้นกันแน่

       เขายังไม่รู้จักตัวเองเพียงพอ หรือไม่ผมอาจจะไม่รู้จักเขาเพียงพอ  บางทีเราอาจจะต้องใช้เวลาทำความรู้จักกันมากขึ้น เพราะอย่างน้อยเวลาที่เหลือต่อไปจนกว่าจะหมดอายุขัยของชีวิต ผมและเขาก็คงยังต้องอยู่ในร่างกายเดียวกันต่อไป

การมองตัวเองให้เหมือนกับที่สายตากำลังตัดสินคนอื่นๆนั้น ไม่ง่ายเลยจริงๆเถอะ...

Lime~