วันหนึ่งผมนั่งฟังเพลง...
นานมาแล้วที่ผมเชื่อว่าประเทศไทยจะมี "ศิลปิน" ลดลงมากเกินครึ่งถ้ามนุษย์เราไม่รู้จักใช้ความรัก มาแต่งเพลง
(อาจจะพอๆกับการที่เราคงไม่ต้องทำกับข้าว ถ้ามนุษย์ไม่รู้จักใช้ไฟหุงหาอาหาร) หรือบางที ทุกววันนี้เราอาจจะมีแค่ดนตรีบรรเลง
หลายคนอาจจะรู้สึกเหมือนกันกับผม และหลายคนอาจจะรู้แต่ไม่ได้สนใจ เพราะเอาเวลาไปทำประโยชน์อะไรอย่างอื่นดีกว่า ซึ่งผมก็เห็นด้วย
จะมานั่งคิดเรื่องแบบนี้ทำไม ?
วันหนึ่งผมนั่งดูละครทีวี...
ผมว่าละครทีวีไม่ใช่จินตนาการ มันคือแบบแผนการดำรงชีวิตมนุษย์ที่ถูกลอกเขียนออกมา เพื่อเล่นซ้ำ ซ้ำแล้วซ้ำอีก
เป็นมุมหนึ่งของชีวิตที่ใครหลายคนไม่ประสบกับตัวเอง มีคนทำละครมาให้คุณได้รับรู้ชีวิตอีกมุมหนึ่ง
หรือาจจะเป็นชีวิตของใครหลายคน ที่เมื่อได้ดูแล้วทำให้ย้อนมองเห็นชีวิตตัวเอง
แต่ผมคิดว่าในเมื่อผมรับรู้แล้ว ผมไม่ต้องการเห็นมันซ้ำอีก ผมจึงไม่ดูละคร
จะต้องนั่งดูชีวิตของคนอื่นทำไม ?
อาจจะเป็นความรู้สึกของผมเพียงคนเดียว (ซึ่งผมไม่ได้สนใจหาใครมาแชร์ความรู้สึก)
ผมเห็นชีวิตมีเพียงหนึ่งรูปแบบ...
ไม่ว่าจะเปลี่ยนงานใหม่ ไปหางานที่มีอิสระหรือตื่นเต้น ท้าทาย มีความแปลกใหม่ในชีวิต มันก็ยังเป็นการทำงาน
หรือจะย้ายไปอยู่ที่แห่งใหม่ ผมก็เห็นมันยังอยู่บนพื้นโลก มีร้านข้าว ร้านขายของ ห้างสรรพสินค้า ป่า ต้นไม้ ทะเล คลอง ถังขยะ
หรือถ้าคุณบอกจะย้ายไปอยู่ดาวอังคาร ผมว่าไร้สาระ
วงจรและแบบแผนเดียวกับทุกมวลชีวิต ตั้งแต่สัตว์ชั้นต่ำจนถึงสัตว์มีกระดูกสันหลังเลี้ยงลูกด้วยเงิน
เอาตัวรอดและสืบเผ่าพันธุ์ ต่างกันเพียงความยุ่งยาก
...บางทีมันทำให้ผมอยากเป็นแมว
วันหนึ่งผมไปอยู่กลางเมืองกรุง...
(หรือจะเป็นแถวๆชาญเมือง) ผมพบตัวเองอยู่ท่ามกลางสิ่งมีชีวิตสีเหลือง แออัดยัดเยียดกันอยู่ในซอยกว้าง ห้า-หกเมตร
ที่สามารถเดินได้ตลอดความกว้าง ถ้าไม่มีรถสัญจรทั้งสองด้านแถมยังเสือกมีรถจอดด้วย
ผมอาจจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่ผิดแปลกไปกับพวกคุณเหล่านั้น พอดีแถวที่ผมอยู่ คนไม่ค่อยเยอะและไม่ได้ใส่เสื้อเหลือง
ผมอาจจะมองโลกในแง่ร้าย...
แต่ผมกำลังแปลกใจกับ "แฟชั่น" ของคนไทย
วันเดียวกัน ผมนั่งรถเดินทางในเมืองกรุง...
ผมอยู่ที่ไหนไม่รู้ แต่ผมเห็นสถานที่เห็นหนึ่งทำให้ผมแปลกใจ
ผมมองเห็นรถยนต์หรูหลากหลายยี่ห้อ แต่ละคันมีราคาไม่ต่ำกว่าการจะซื้อบ้านหลังเล็กๆในเมืองขอนแก่น
คนขับรถหลายคนนั่งคุยกันบนม้าหินอ่อน บ้างก็เล่นหมากออส หรือบ้างก็นั่งส่องจตุคาม
เขาเหล่านั้นคงใช้เวลานาน ที่จะต้องรอรับใครกลับ
ภาพที่ผมเห็นเลื่อนตัวไปเรื่อยๆตามความเร็วรถ ก่อนจะเห็นป้าย และผมก็ได้รู้ว่าสถานที่นั้นคืออะไร
ผมเห็นป้าย เขียนว่า "โรงเรียน"
บางทีนะครับ... บางที ผมอาจจะตามจังหวะชีวิตของโลกนี้ไม่ทันซะแล้ว
หรือไม่บางที ผมอาจจะตามคนไทยคนอื่นๆไม่ทันแล้วก็ได้
|
