นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ พร้อมความสงสัย สงสัยนิดหน่อย แค่รำคาญใจนิดๆเป็นเรื่องไว้คิดก่อนนอน
มองหน้าต่าง msn เห็นรายชื่อเรียงราย ทำให้ผมสงสัย... วันนี้ใครบ้างมีความสุข

ผมมองเห็นความคิดของใครบางคน บางอย่างที่อยากให้ใครบางคนได้รับรู้ แต่ไม่อยากพูดไป
หรือบางอย่างที่เป็นกระแสนิยม
ผมตระหนักถึงความทุกข์ของตนเอง ผมพึ่งนึกขึ้นได้

มันแปลกดี...

... วันนี้ใครไม่มีทุกข์

ดูเหมือนคนหลายคน ยังอยู่ในวังวนของตนเอง ไม่มีทางออกเพราะในห้วงคำนึกของตนเอง ไม่ได้สร้างทางออกนั้นไว้
โดยลืมไปว่าผู้สร้างสรรค์ปั้นแต่งความระทมนั้น ไม่ใช่ใครอื่น ตัวเองทั้งหมด

ปิดปาก ปิดหู ปิดตา... หากมีมือได้ถึงห้า แต่หากมีเพียงสองมือจึงใช้กุมหัวใจตนเอง แล้วบีบคั้นหาความเจ็บปวด
คนเราก็เป็นพวกชมชอบความเจ็บปวดของตนเองเป็นนิจ
หลายห้วงความคิด มักดึงตัวเองจมลงไป ลงไป ลงดิ่งสู่ความเงียบเหงาของหัวใจ

บางทีผมอาจจะนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์มากเกินไป...
บางทีคุณอาจจะนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์มากเกินไป...
บางทีเราอาจจะกดแป้นพิมพ์ คลิกเมาส์ มากเกินไปจนลืมจะเอ่ยปากพูด
บางทีเราอาจจะคุยกันผ่านคลื่นโทรศัพท์มากเกินไป จนลืมจะมองหน้ากัน

หรือบางทีเราอาจจะลืมไป ว่ากำลังมีชีวิต มีลมหายใจ... เช่นเดียวกันกับผู้อื่นมากมาย

ความสุขอาจมองเห็นได้เพียงโดยการมอง
ความสุขอาจสัมผัสได้ด้วยมือจริงๆ ไม่ใช่พอยท์เตอร์เมาส์

ผ่านแป้นพิมพ์ กับหนูตัวเล็กๆ...
...ผมเห็นและสัมผัสได้เพียงแค่ความทุกข์